5 Μαρ 2018

Η συνείδηση του λαού μας και ο λαός των παιδιών (Publications - N. Lygeros)

Ν. Λυγερός: Η συνείδηση του λαού μας και ο λαός των παιδιών

Επιμέλεια: Σοφία Ντρέκου

Ο λαός των παιδιών - Ν. Λυγερός

Όταν το παρελθόν έχει τόσο βάρος πάνω στη ζωή ενός λαού, η ψυχή του ξεχνά την έννοια του μέλλοντος. Κάθε βλέμμα είναι στραμμένο στη λύση ενώ κάθε κίνηση θα'πρεπε να ασχολείται με το πρόβλημα. Κι αυτό δεν είναι μόνο ο τόπος που πολλοί μετρούν μόνο με σκάλες. Είναι και ο ίδιος ο λαός. Οι άνθρωποι δημιουργούν τα προβλήματα όχι ο τόπος και μόνο αυτοί μπορούν να τα λύσουν. Για να είμαστε πιο αντικειμενικοί μιλούμε για πληθυσμό και ποσοστά. Όμως αυ τά δεν είναι μόνο άψυχοι αριθμοί είναι κομμάτια ζωής. Και τα παιδιά -αυτές οι χούφτες της ζωής - είναι το μέλλον μας.

Όλοι προσέχουμε αναγκαστικά την πολιτική και την κοινωνία. Ποιος όμως είναι ο ρόλος τους αν δεν προετοιμάζουν με την έρευνα και την εκπαίδευση, τα παιδιά μας για να ζήσουν ένα μέλλον που τους χρωστούμε όσο αφορά στις συνθήκες του; Διότι το παρόν δανείζει χρόνο στο μέλλον και δεν έχει νόημα αν είναι το αποτέλεσμα. Κάθε κοινωνία είναι το μέσον της επόμενης. Κι αν αυτή δεν υπάρχει τότε και η σημερινή δεν έχει τη θέση της σαν οντότητα.

Για κοινωνικούς λόγους, η Κύπρος είναι ένα από τα κράτη του κόσμου στα οποία υπάρχει ο μεγαλύτερος δείκτης γαμηλιότητας. Βέβαια αυτό σχετίζεται και με το συνολικό μέγεθος του πληθυσμού που είναι ένα από τα μικρότερα του κόσμου. Όμως αυτή η αναλογία δεν υπάρχει με τη γεννητικότητα. Και είναι σημαντικό να εντοπίσουμε αυτό το πρόβλημα διότι είναι ενδεικτικό της κατάστασης και της αντιμετώπισής της. Η προτίμηση της γαμηλιότητας σε σχέση με τη γεννητικότητα ανήκει στο συνολικό προφίλ της κοινωνίας. Αυτό αποδεικνύει το συμβατικό της χαρακτήρα διότι έχει μεγαλύτερη σημασία να είσαι παντρεμένος παρά να έχεις παιδιά. Η κοινωνία λειτουργεί μόνο για το τώρα και όχι για το μετά. Η γενική προσέγγιση δύο ατόμων είναι η ιδέα του ζευγαριού και όχι των γονιών.
  • Όμως τι σημαίνει μια κοινωνία που δεν έχει παιδιά;
Στη βιο-ηθική θεωρούμε ότι η απόκτηση παιδιών για ένα άτομο είναι ένα είδος αθανασίας που εξηγείται ψυχολογικά από το τραύμα που προκαλεί ο θάνατος στον άνθρωπο και το μετατρέπει σε θνητό. Ένα ανάλογο φαινόμενο υπάρχει στη συλλογική συνείδηση και για το λαό. Ένας λαός που δεν αποκτά παιδιά είναι ένας μελλοθάνατος. Βέβαια για να αφοπλίσουμε το ψυχολογικό στοιχείο προτιμούμε τη τεχνική ορολογία της ανθρώπινης γεωγραφίας και επιλέγουμε τη λέξη δημογραφία η οποία έχει ως αντικείμενο τη στατιστική μελέτη του πληθυσμού. Το πρόβλημα είναι όμως το ίδιο ακόμα κι αν η κοινωνία το κρύβει μες στις λέξεις.

Επιπλέον η ίδια η πολιτική πάντα με τον έμμεσό της τρόπο αποδεικνύει τη σπουδαιότητα του θέματος όταν αναφέρεται στις ανταλλαγές πληθυσμών, αναλογίες πληθυσμών και στα δημοψηφίσματα. Δεν το κάνει άσκοπα. Ξέρει πολύ καλά πόσο η αλλαγή αναλογιών σ' ένα πληθυσμό είναι σημαντική για τη διαμόρφωση της διαχείρισής του.

Στην Κύπρο για αυτονόητους λόγους το θέμα είναι πιο κρίσιμο. Η πληγή της ιστορίας μας ανάγκασε να ζούμε καθημερινά ένα πρόβλημα. Αν δεν υπάρχουν παιδιά να ζήσουν τη λύση για την οποία όλοι παλεύουμε, ποιος είναι ο λόγος αυτής της μάχης; Ζούμε μόνο μες στο βλέμμα του άλλου κι όταν αυτός είναι το παιδί μας ξαναζούμε. Αυτές οι χούφτες της ζωής είναι που θα κρατήσουν το χώμα μας. Τα παιδιά δεν είναι μόνο το μέλλον ενός κράτους είναι και η ανάστασή του.

Η συνείδηση του λαού μας - Ν. Λυγερός


Στην ουσία ο άνθρωπος δεν είναι παρά μια λεπτομέρεια. Όμως έχοντας αυτή τη γνώση, μπορεί να διαμορφώσει την οντότητα του με το έργο του. Το ίδιο φαινόμενο ισχύει και για το λαό μας. Δεν είναι παρά μια μάζα για την εξουσία. Όμως όταν το πλαίσιο είναι ένα εθνικό πρόβλημα, η μάζα μετατρέπεται σε ενέργεια. Όταν υπάρχει κίνδυνος πρέπει να ενεργοποιηθούν όλα τα άτομα, οι άνθρωποι που αποτελούν το λαό. Δεν πρέπει να περιμένουμε τίποτα από τους άλλους μόνο μ'αυτό τον τρόπο δημιουργούμε το μέλλον μας. Καθένας μας μπορεί να κινητοποιηθεί έτσι ώστε να προσφέρει την δύναμη του στην κοινότητα, στην κοινωνία, στη χώρα. Κι ας είμαστε όλοι μόνο βότσαλα στο περιγιάλι το κρυφό, αυτό το ίδιο περιγιάλι δεν θα υπήρχε δίχως τα βότσαλά μας. Κι ας μην είμαστε μοναδικοί, είμαστε η ουσία του. Γι'αυτό και κάθε σκέψη μας είναι ένα κομμάτι της ανθρώπινης σκέψης.

Δαμέ, στην Κύπρο μας, πρέπει αυτές τις μέρες να κινηθούμε και μαζικά και τοπικά. Και τα δύο χρειάζονται την ποιότητα της πράξης και του λόγου. Το πρώτο σημείο, το μαζικό, αν και φαίνεται πιο εύκολο, χρειάζεται συντονισμό και αλτρουισμό. Ο καθένας μας πρέπει να πηγαίνει στα συλλαλητήρια όχι για να φανεί σαν άτομο μα σαν στοιχείο μιας μεγαλύτερης οντότητας, ένα κομμάτι του λαού που αντιστέκεται στις αποφάσεις που προσέχουν μόνο τα στρατηγικά συμφέροντα κι όχι τη ζωή του τόπου μας, της μόνης μας περιουσίας: το χώμα μας.

Το δεύτερο σημείο, το τοπικό, μας αφορά όλους αλλά μ'έναν άλλο τρόπο. Ο λαός χρειάζεται πληροφορίες για να μάθει και να κρίνει. Στην εργασία μας, σε κάθε εταιρεία μες στην οποία ζούμε με τους συναδέλφους μας πρέπει να οργανώσουμε μικρές ομάδες εργασίας όχι μόνο για να υπάρξει μια πληροφορία σε σχέση με το σχέδιο Ανάν και το Κυπριακό αλλά απλώς για τον αναγκαίο διάλογο που χρειάζεται ο καθένας μας σ' αυτές τις δύσκολες στιγμές.

Σαν υποδομή αυτών των δύο στοιχείων μπορούμε να χρησιμοποιούμε το διαδίκτυο που μας δίνει και την ελευθερία και την αμεσότητα της επικοινωνίας. Έτσι οι επαφές βασίζονται στις πιο ισχυρές σχέσεις, τις ανθρώπινες. Εξασφαλίζοντας μία δομή μπορούμε να λειτουργήσουμε όχι πια σα μάζα μα σαν λαός. Διότι η διαφοροποίηση και ο εμπλουτισμός δημιουργούν μια πολυπλοκότερη οντότητα, την ιστορική μας συνείδηση.

Κείμενα πηγή: Opus of N. Lygeros www.lygeros.org

Υπογραφές υπέρ της Ελληνικής ΑΟΖ [ZEE] 

Δεν υπάρχουν σχόλια: