13 Ιουν 2016

Τα παραμύθια της γιαγιάς - Παραμύθι για παιδιά


Τα παραμύθια της γιαγιάς / Παραμύθι για παιδιά 
Μέσα από το παραμύθι / Μάθε παραμύθια 
Όταν πέθαναν τα παραμύθια / Τα παραμύθια της γιαγιάς 
Τα παραμύθια - Ν. Λυγερός - Επιμέλεια Σ. Ντρέκου

Τα παραμύθια της γιαγιάς

Όταν ήμασταν μικροί, 
ακούγαμε τα παραμύθια της γιαγιάς.
Έλεγε τα παραμύθια για να μην τα ξεχάσει. 
Έκλαιγε τους πόνους μας για να μην μας γελάσει.
Τότε κάθε λέξη ήταν και μία φωνή.
Ο κόσμος μας ήταν μικρός και βλέπαμε τα λάθη του.
Θέλαμε και πάλι το ίδιο παραμύθι
κάθε βράδυ για να έρθει η επόμενη μέρα.
Τώρα η γιαγιά δεν λέει πια παραμύθια.
Η λήθη αποφάσισε ότι είναι εκτός ύλης.


♪♫ Με ιδιαίτερη τιμή ευχαριστώ θερμά την Liva Sofi 
για το υπέροχο βίντεο που δημιούργησε. 
Την ευχαριστούμε όλοι μαζί. 
Την ευχαριστούμε για τον κόπο, 
την αισθητική και την μουσική επιλογή. 
Είναι αριστούργημα. ♪♫
Σοφία Ντρέκου



αρχείο /πηγή
Η Liva Sofi κοινοποίησε ένα σύνδεσμο6 Ιουλίου 2016
Νίκος Λυγερός Λόγοι / N. Lygeros 6 Ιουλίου 2016
Η Σοφία Ντρέκου κοινοποίησε  πριν 6 Ιουλίου 2016


Τα παραμύθια της γιαγιάς

Τα παραμύθια της γιαγιάς δεν ήταν μόνο για παιδιά
κι ας σας τα έλεγε όταν ήσασταν μικρές
γιατί είχαν μέσα τους τα στοιχεία της θρησκείας
που αγγίζουν την ψυχή όχι μόνο με την αγνότητα
αλλά και την δικαιοσύνη του θεανθρώπου
που ποτέ δε δίστασε να θυσιαστεί για τους άλλους
αφού η οντολογία του ήταν η τελεολογία του
γιατί δεν ήρθε για να ζήσει
αλλά για να εκτελέσει την εσχάτη αποστολή.


Παραμύθι για παιδιά 
Μετάφραση: Ράνια Μουσούλη

772) Ο χειμώνας ήταν πολύ λευκός και η άνοιξη αργούσε ν’ανοίξει στον κόσμο. Τα σπίτια το γνώριζαν εδώ και αιώνες ενώ οι άνθρωποι ήταν πολυάσχολοι χωρίς χαλάρωση ως εάν ο ερχομός της εξαρτιόταν από αυτούς. Δεν ήταν σίγουροι αλλά μέσα στην αμφιβολία συνέχιζαν να ζουν. Κάποιοι είχαν εγκαταλείψει τις προσπάθειες τους και είχαν προτιμήσει να μοιραστούν ειρηνικά αυτή τη γη που είχαν τόσο αγαπήσει και που τους είχε κάνει τόσο να υποφέρουν. Πλέον σε μικρή απόσταση από το έδαφος, κοίταζαν το κενό της ύπαρξής τους. Ήταν χαρούμενοι διότι είχαν ζήσει ήταν αλήθεια αλλά ήταν ακόμη περισσότερο διότι ήταν επιτέλους νεκροί. Αυτό έκανε χρόνια ώσπου να ασχοληθούν με την ευτυχία. Αυτή η τελευταία δεν είχε ποτέ νόημα γιαυτούς.

Έμοιαζε σε αυτά τα παραμύθια για τα παιδιά που οι μεγάλοι βιάζονταν να ξεχάσουν για να αρχίσουν να ζουν ή καλύτερα για να αρχίσουν επιτέλους να πεθαίνουν διότι τελικά όλο το θέμα ήταν αυτό. Πώς να τα καταφέρουν τόσο καλά όσο κακά σε αυτό το αναπόφευκτο τέλος που αργούσε να έρθει. Η ελπίδα είχε ξεφύγει από το κουτί της Πανδώρας και είχε πείσει την ανθρωπότητα να μην αυτοκτονήσει και πως η ζωή ήταν δυνατή. Ήταν το ίδιο μήνυμα που αντάλλαζαν εδώ και αιώνες γενεές ανθρώπων απατημένοι από το είδος. Η ειρωνεία του τους είχε σημαδέψει για πάντα. Στιγματισμένοι από την ελπίδα είχαν δεχτεί την ιδέα του θανάτου όχι σαν ένα πεπρωμένο ή μια απελευθέρωση αλλά σαν ένα λάθος που μπορούσε να διορθωθεί. Αυτό που πάρθηκε για θάνατος δεν ήταν καθόλου έτσι να παρθεί και αντιπροσώπευε το δώρο της ζωής. Έτσι, ήταν σε παράκληση θανάτου δίχως να το συνειδητοποιήσουν.

Οι εποχές περνούσαν, τα χρόνια πέρασαν αλλά οι άνθρωποι δεν άλλαζαν. Ήταν πεπεισμένοι ότι όλα θα πήγαιναν καλά. Μόνο μια μέρα της άνοιξης, τα πράγματα άλλαξαν και πια τίποτε δεν ήταν όπως πριν. Οι άνθρωποι ανακάλυψαν τον πόνο, τον πόνο της ζωής, τον πόνο να ζουν σε κατεχόμενο έδαφος. Έτσι η έννοια του θανάτου αλλάζει γιαυτούς και γίνεται τελικά ένας στόχος. Δεν ήταν πια ένα λάθος, ήταν ένα σημάδι. Η γη τους υπέφερε και από δι και μπρος κάθε στιγμή της ύπαρξης τους ήταν συνοψισμένη σε έναν ποινή πόνου. Ο χειμώνας έμοιαζε να μην τελειώνει πια. Ήταν όλο και περισσότερο λευκός ενώ η ζωή σκοτείνιαζε. Οι σπάνιες στιγμές της ανάπαυσης ήταν όλες ίδιες. Εκτυλίσσονταν στο νεκροταφείο κατά τη διάρκεια της απελευθέρωσης του ενός από αυτούς. Κάτω από το σημάδι του σταυρού, παρακαλούσαν όλοι το ίδιο πράγμα: 

Αφήστε μας να πεθάνουμε ειρηνικά !


Μέσα από το παραμύθι

Μέσα από το παραμύθι οι μικροί άνθρωποι
μαθαίνουν όχι μόνο για τους ήρωες και τις αξίες
αλλά και ταυτόχρονα για τις υπερβάσεις
που είναι τόσο σημαντικές για την πορεία της ζωής τους
διότι είμαστε πάντα μαζί τους λόγω ανάγκης για την εξέλιξη
της ανθρωπιάς που τους επιτρέπει να ανήκουν
στην Ανθρωπότητα όχι μόνο ως αθώους αλλά και δίκαιους
αφού μαθαίνουν πώς να βοηθούν και τη βοήθεια.






Μάθε παραμύθια

Μάθε παραμύθια κι από άλλες γλώσσες κι από άλλες χώρες
για να εμπλουτίσεις τον πολιτισμό σου για ν’ ανήκεις
ακόμα περισσότερο στην Ανθρωπότητα
και ν’ αγγίξεις τις διασταυρώσεις των ιστοριών των λαών
που θέλουν να διαδώσουν την αλήθεια ανεξάρτητα
από τη μόδα των κοινωνιών για να μη χαθεί στη λήθη
αλλιώς κι εσύ θα χαθείς στο άγνωστο.



Όταν πέθαναν τα παραμύθια

Παλιά η Μπάμπτσια έλεγε παραμύθια
λίγο πριν μας πάρει ο ύπνος.

Τώρα όμως που είμαστε όλοι νεκροί
δεν θέλει να πει παρά μόνο την αλήθεια.

Αλλά δεν υπάρχει κανένας που να πιστεύει
ότι κάποτε ζούσαμε και χορεύαμε στα στάχυα.

Ποιος μπορεί να πιστέψει
ότι θέρισαν εκατομμύρια ψυχές;

Έτσι πέθαναν τα παλιά παραμύθια
κι ήρθαν αυτά που δεν είναι.


Τα παραμύθια

Τα παραμύθια ανήκουν στην Ανθρωπότητα κι όχι στις κοινωνίες
αν θέλεις λοιπόν να μάθεις στα παιδιά σου τα πρώτα στοιχεία
αυτής της υπερδομής διάβασέ τους την ουσία των παλιών
για να μάθουν στη μνημοσύνη που θα έρθει να καρφωθεί
στη νοημοσύνη τους για να γίνουν άνθρωποι του Χρόνου
που ξεχωρίζουν από τη λήθη και την αδιαφορία.




Σ. Ντρέκου / Ν. Λυγερός Λόγοι
Κείμενα/Ποίηση: Opus of N. Lygeros - 4155) Όταν πέθαναν τα παραμύθια (ποίημα). Perfection 9 8 9/2008. En. When fairytales died. (poem). Fr. Quand les contes sont morts. (poème). Ру. Когда умерли сказки. (Стихотворение). Ук. Коли померли казки. (вірш).
772) Conte pour enfants. Perfection 5 3 3/2004. Eλ. Παραμύθι για παιδιά.

  1. Διάλεξη του Ν. Λυγερού με θέμα: «Η Παιδεία των Μικρών Ανθρώπων».Διάλεξη του Νίκου Λυγερού με θέμα: "Η Παιδεία των Μικρών Ανθρώπων". Αίθουσα εκδηλώσεων Δήμου Αραδίππου, Κύπρος. Παρασκευή 3 Απριλίου 2015




Δείτε ακόμη:

Σοφία Ντρέκου 13 Ιουνίου 2014 στις 1:43 μ.μ.


ιφιγένεια γεωργιάδου Κάτω από το σημάδι του σταυρού, παρακαλούσαν όλοι το ίδιο πράγμα: Αφήστε μας να πεθάνουμε ειρηνικά ! Ν.Λυγερός 12 Νοεμβρίου 2014 στις 1:18 μ.μ. 

    υιος ασωτος υιος ασσωτος: Όμως έπρεπε να γυρίσει ο χρόνος, έτσι τάχθηκε. Τώρα εμείς μπορούμε να χαρούμε αυτόν τον κύκλο; Θα μας αφήσει το παιδάκι με τα σπίρτα; Θα είμαστε έτοιμοι, να κάνουμε τον όποιον καιρό όμορφο για τον άνθρωπο; Κύριε Σκρούτζ θα δώσουμε την χαρά; Θα γίνουν πράξει οι μεγάλες προσδοκίες; 12 Νοεμβρίου 2014 στις 6:58 μ.μ. 

    Δεν υπάρχουν σχόλια: