29 Μαΐ 2016

Μία χούφτα φωτός - Τότε ὄψεται ὁ κόσμος - Χούφτες ζωής

✭ Δεν αρκεί να περιμένεις να ξημερώσει για να δεις το φως
πρέπει να μαζέψεις όλα τα αστέρια μέσα σε μια χούφτα... ★

Μία χούφτα φωτός - Χούφτες φωτός
Χούφτα φωτός - Ακόμα μια χούφτα 
Χούφτες ζωής - Τότε ὄψεται ὁ κόσμος 
Οι τρεις φάσεις της χαράς / Ν. Λυγερός 

Επιμέλεια Σ. Ντρέκου

Μία χούφτα φωτός

Εκεί δεν υπήρχε σκιά μόνο ήλιος και άμμος.
Υπήρχε όμως ανθρωπιά, μία χούφτα φωτός
που δεν ήθελε να σβήσει ανάμεσα στις πέτρες
μιας ξεχασμένης μνήμης.

Τα παιδιά έτρεχαν τυφλά δίχως δάσκαλο
προς τη μυστική βιβλιοθήκη του παρελθόντος.

Δεν περίμεναν τίποτα από την κοινωνία της λήθης.
Νεκρά πριν γεννηθούν ζούσαν για να πεθάνουν.

Πριν όμως έπρεπε να διαβάσουν τους κωδικούς,
τα κρυφά για να γράψουν την ιστορία του μέλλοντος.

Μέσα στα σοκάκια της μνημοσύνης άφηναν τα ίχνη,
τη σκόνη της ανθρωπιάς για να επιστρέψουν
δίχως να χαθούν ανάμεσα στους σταυρούς.

Εκεί ακόμα οι κλέφτες ήξεραν για το λόφο.
Και οδηγούσαν τα παιδιά εκεί που έκλαιγε ακόμα
η μνήμη του ξύλου.

Έτσι χάνονταν οι χούφτες της ζωής
μέσα στο φως που δεν ξεχνούσε.
Και με τα καρφιά έφτιαχναν
τα κεριά που έλαμπαν το βράδυ.

Χούφτα φωτός
μπορείς να πιάσεις
με τα παιδιά
που γίνονται
μικροί άνθρωποι
με το Δάσκαλο
όταν τους μαθαίνει
ότι ανήκουν
στην Ανθρωπότητα
και ως ψηφίδα
φωτίζουν κι αυτοί
το μονοπάτι
για όσους
δεν το βλέπουν
στο σκοτάδι
της λήθης
της κοινωνίας.

Χούφτες φωτός (19)


Όπως το ήξεραν οι φίλοι του, το ήξερε κι αυτή. Ο κλέφτης θα ’ρχόταν να τους βρει όπου κι αν ήταν. Δεν είχε δώσει καμία υπόσχεση. Όμως όλη του η ζωή ήταν μία υπόσχεση κι όλοι το ήξεραν. Ακόμα κι όταν έμαθαν ότι πέθανε, όλοι τον περίμεναν. Ο θάνατος δεν μπορούσε να του αντισταθεί. Όλες οι χούφτες ζωής ζούσαν με την ελπίδα του ερχομού του. Εκείνος όμως όπως κι η ελπίδα δεν ήλπιζε τίποτα. Το μέλλον θα ήταν το έργο του. Αν υπήρχε ανάγκη, η ψυχή του σαν παγωμένη λίμνη μπορούσε να σηκώσει το βάρος ενός στρατού. Ακόμα και νεκρός αγκάλιαζε τη ζωή. Εν ζωή, η πληγή του ήταν χάδι. Το χέρι του ήταν μία χούφτα φωτός μέσα στη νύχτα. Όλοι το ήξεραν, όμως εκείνη το ένιωθε. Είχε δώσει τη μάχη των κορμιών κι είχε νιώσει τη δύναμη της αγάπης του. Κάθε της σκέψη ήξερε πόσο το ζευγάρι τους ήταν ένας και μόνος άνθρωπος. Όμως εκείνες τις στιγμές όπου τα σώματα γίνονταν ένα μέσα στη νύχτα της κατοχής, όπου έσπαζαν όλα τα όρια των κορμιών, ένιωθε τη μοναδικότητα της ανθρωπιάς του. Κι εκεί που δεν υπήρχαν πια σχέσεις, έβλεπε την έκταση του κόσμου του. Όλες οι κραυγές των εχθρών σώπαιναν μπροστά στη δύναμη της σιωπής. Και μέσα από τα λόγια της και τις σκέψεις του ζωντάνεψε και πάλι η πατρίδα τους. Ήταν η ζωή του και ήταν η ψυχή της. Ήταν τα λόγια του και ήταν οι σκέψεις της. Μπορεί η κατοχή να είχε κλέψει τα άστρα της πατρίδας της, ήξερε πως ο άλλος της εαυτός, ο κλέφτης της νύχτας, θα τα έφερνε και πάλι ένα-ένα πίσω ακόμα κι αν έπρεπε να κάψει τις χούφτες του φωτός.[1]


Οι τρεις φάσεις της χαράς

Οι τρεις φάσεις της χαράς μετατρέπουν αρχικά το χάδι σε θάλασσα για να πιάσουν το γαλάζιο και να γίνει απέραντο στην συνέχεια το χέρι με τη χούφτα ζωής ανακαλύπτει την πέτρα της ζωοδόχου πηγής για να ετοιμάσει το μικρό θαύμα που θα μεταμορφώσει κάθε στάλα μας σε μικρά διαμάντια έτοιμα να λάμψουν για να σχίσουν το σκοτάδι με το εγκλωβισμένο φως που θέλει να καλύψει κάθε κενό κάθε σκιά με το βάρος της κενότητας.

Ακόμα μια χούφτα

Ακόμα μια χούφτα φωτός έπιασα για σένα.
Για να δεις πέρα από τη νύχτα όπου ζεις τόσα χρόνια.
Κι όμως με κατηγορείς γιατί δεν πιστεύεις στο αόρατο.
Γι’ αυτό σκάλισα το άυλο μάρμαρο για να γίνει γλυπτό χρόνου.
Μόνο που το έσπασες γιατί θέλησες να το πουλήσεις.
Δεν ξέχασα όμως. Και σου έπιασα το χέρι δίχως τα δάκτυλα
αφού παρέμεινες τυφλή ακόμα και στα Ιεροσόλυμα.
Για να μπορέσεις να καρφώσεις την αγάπη σου
τρεις φορές αφού μου έβαλε τ’ αγκάθια
κι ήπιες τις πρώτες παπαρούνες που έπεσαν
από το μέτωπο της σιωπής.
Μα τώρα κάνεις το σταυρό σου για να εξιλεωθείς…
Κι έτσι δεν σταμάτησες την αμισεία μου
γι’ αυτό με βλέπεις και πάλι εδώ
για όσα έκανες και δεν έκανες
για να σηκώσω τον ήλιο που δεν έλαμψε.

Χούφτες ζωής

Γιώργος: Είπαν ότι δεν έχουμε δικαίωμα να πάμε...
Γεωργία: Μα γιατί;
Χρήστος: Δε θέλουν παιδιά...
Στυλιάνα: Δεν είμαστε μόνο παιδιά, είμαστε και άνθρωποι...
Γιώργος: Ξέρω το, όμως ...
Γεωργία: Τι όμως;
Χρήστος: Βλέπουν μόνο τα παιδιά, όχι τους ανθρώπους.
Μαρία: Ο καθένας βλέπει μόνο ό,τι καταλαβαίνει...
Γιάννα: Γιατί το λες αυτό;
Γιώργος: Η Μαρία λέει πάντα την αλήθεια.
Χάρης: Πρέπει να πάρουμε μια απόφαση!
Θεόδωρος: Μα οι άλλοι δεν ήρθαν ακόμη ...
Άντρη: Ο Θεόδωρος έχει δίκιο πρέπει να περιμένουμε τους άλλους...
Χρήστος: Τότε πια θα είναι αργά!
Μαρία: Είμαστε μόνοι ...
Στυλιάνα: Κι οι άλλοι είναι πολλοί!
Γιώργος: Άρα δε θα μας περιμένουν ... (Χρόνος) Θα τους ξαφνιάσουμε.
Θεόδωρος: Οι δικοί μας δεν τα κατάφεραν. (Χρόνος) Τι μπορούμε να κάνουμε εμείς;
Μαρία: Αυτό που δεν κατάφεραν!
Χάρης: Είσαι στα καλά σου; Δεν έχουμε όπλα! (Σιωπή)
Χρήστος: Τα όπλα θα μας τα δώσει η γη μας ...
Γιώργος: Τα όπλα μας θα είναι οι πέτρες μας
Άντρη: Οι πέτρες που έτρωγαν οι παππούδες μας.
Θεόδωρος : Οι σφαίρες δε θα κοιτάξουν αν είμαστε παιδιά ...
Άντρη: Θα μας σκοτώσουν όπως σκότωσαν τους προγόνους μας.
Χρήστος: Αν μας αξιώσει ο Θεός!
Γιώργος: Εφόσον δεν έχουμε το δικαίωμα να ζήσουμε σαν άνθρωποι ας πεθάνουμε σαν άνθρωποι.
Μαρία: Τότε θα καταλάβουν τι είμαστε.
Γιάννα: Είστε τρελλοί...
Θεόδωρος: Ποιος θα κοιτάξει τα σωριασμένα κορμιά μας; (Χρόνος) Και ξέρετε γιατί;
[Χρόνος]
Γιατί δεν υπάρχουμε.
Χρήστος: Εν ζωή δεν υπάρχουμε.
Γιώργος: Θα υπάρξουμε εν θανάτω!
Άντρη: Έχουμε μόνο μια ζωή...
Μαρία: Και μόνο μια πατρίδα.
Χρήστος: Η μόνη μας αξία είναι το έργο μας.
Χάρης: Τότε πρέπει να πάμε στο φυλάκιο της μνήμης.
Θεόδωρος : Δίπλα στο φράγμα της λήθης.
Μαρία: Εκεί όπου το πράσινο σημαίνει νεκρό!
Γιώργος: Εκεί θα αναστηθεί η Κύπρος μας.
Χρήστος: Πάω να ειδοποιήσω τα άλλα παιδιά. [Φεύγει]
Άντρη: Τους άλλους ανθρώπους! (Σιωπή) (Ο Χρήστος γυρίζει πίσω και την κοιτάζει. Χαμογελά και φεύγει)
Χάρης: Πριν πάμε εκεί που δεν υπάρχουν σύνορα πρέπει να φέρουμε τις πέτρες μας.
Μαρία: Δεν είναι μόνο οι πέτρες μας, είναι οι πέτρες της μνήμης.
Θεόδωρος: Η μνήμη μας έγινε πέτρα.
Γιώργος: Κι οι πέτρες, όπλα.
Στυλιάνα: Φοβάμαι ...
Χάρης: Τι φοβάσαι;
Στυλιάνα: Τη μνήμη...
Χάρης: Δε σε καταλαβαίνω.
Στυλιάνα: Η μνήμη είναι συμφορά! (Χρόνος) Η μνήμη είναι πληγή. (Χρόνος)
Γιώργος: Όλη μας η ζωή είναι μια ανοιχτή πληγή. (Χρόνος) Δεν πρέπει να φοβάσαι τη μνήμη.
Μαρία: Η μνήμη είναι η ανθρωπιά μας.
Στυλιάνα: Τότε πρέπει να ελπίζω;
Γιώργος: Όχι.
Στυλιάνα: Μα τότε;
Γιώργος: Πρέπει να παλέψεις! (Χρόνος) Να παλέψεις για το φως του μαύρου.
(Σιωπή)

Τότε ὄψεται ὁ κόσμος*

Δεν αρκεί να περιμένεις να ξημερώσει για να δεις το φως
πρέπει να μαζέψεις όλα τα αστέρια μέσα σε μια χούφτα
ακόμα κι αν καίνε και μετά να τα βάλεις στο στόμα σου
για να φιλήσεις τον κόσμο μας και να φέρεις πάνω του
το φωτεινό μονοπάτι που είναι απαραίτητο για να σβήσει
το σκοτάδι της αδιαφορίας και να υπάρξει η μεγαλοσύνη
της θυσίας μας για να συνεχίσουμε το έργο της Ανθρωπότητας.

*(Ματθ. 24,30)[...]καὶ τότε φανήσεται τὸ σημεῖον τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῷ οὐρανῷ, καὶ τότε κόψονται πᾶσαι αἱ φυλαὶ τῆς γῆς καὶ ὄψονται τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου ἐρχόμενον ἐπὶ τῶν νεφελῶν τοῦ οὐρανοῦ μετὰ δυνάμεως καὶ δόξης πολλῆς.

*Μτφ: (Ματθ. 24,30) [...]Και τότε θα φανεί το σημείο του Υιού του ανθρώπου στον ουρανό, και τότε θα θρηνήσουν όλες οι φυλές της γης του Ισραήλ και θα δουν τον Υιό του ανθρώπου ερχόμενο πάνω στις νεφέλες του ουρανού με δύναμη και δόξα πολλή. Διδαχὴ τῶν Ἀποστόλων [Διδασκαλία του Κυρίου που διαδόθηκε στα έθνη από τους δώδεκα Αποστόλους][2]

Παραπομπή/Πηγές:
Επιμέλεια: Σοφία Ντρέκου / Νίκος Λυγερός Λόγοι
Κείμενα / Ποίηση: Opus of N. Lygeros / lygeros.org
1. Χούφτες φωτός (19): Απόσπασμα από μυθιστόρημα «Τα τριάντα φιλιά του ήλιου»
2. Η Αγία Γραφή - Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος

Δείτε ακόμη...

Δεν υπάρχουν σχόλια: