20 Οκτ 2017

Η μυστική προσευχή [Διάλογος+Βίντεο Ν. Λυγερός Πάτερ Ημών στην ερειπωμένη εκκλησία Αγία Μαρίνα Κυθρέας]


Επιμέλεια: Σοφία Ντρέκου

Η μυστική προσευχή
Ν. Λυγερός

[Στην ερειπωμένη εκκλησία της Κυθρέας, ένας παππούς δείχνει στα εγγόνια του τα στίγματα του χρόνου...]

Νεοκλής: Παππού, τι έπαθε η εκκλησία;

Πανίκος: Δεν άντεξε τον πόνο μας [Σιωπή]

Νεοκλής: Ήταν τόσο μεγάλος;

Πανίκος: Η δύναμη της εκκλησίας είναι οι άνθρωποι... Δίχως ανθρώπους...

Νεοκλής: Πεθαίνει;

Πανίκος: Όχι αμέσως... Αρχίζουν πρώτα τα βάσανά της... [Χρόνος] Πέφτει ο σταυρός... Η εκκλησία δεν έχει τη δύναμη να τον κρατήσει κοντά στον ουρανό... Ύστερα σωπαίνουν οι καμπάνες...

Νεοκλής: Γιατί; Κουράστηκαν;

Πανίκος: Δεν υπάρχει πια κανείς να τις ακούσει!

Νεοκλής: Μα εγώ ακούω τη σιωπή τους...

Πανίκος: Εσύ ακούς ακόμα και τον πόνο της σιωπής... Όμως οι άλλοι...

Νεοκλής: Τώρα η σκεπή της είναι ο ουρανός μας!

Πανίκος: Και το δάπεδό της η γη μας...

Νεοκλής: Οι τοίχοι προσεύχονται...

Πανίκος: Τι λες παιδί μου;

Νεοκλής: Ακούω την προσευχή τους...

Πανίκος: Κάποιος θα είναι μέσα... Έλα πάμε να δούμε!

Νεοκλής: Δεν είναι μόνο ένας...

[Ο παππούς κι ο εγγονός μπαίνουν μέσα στην εκκλησία. Ο Πανίκος κοιτάζει παντού ενώ το βλέμμα του Νεοκλή έχει καρφωθεί πάνω στις λαβωμένες τοιχογραφίες...]


Πανίκος: Δεν είναι κανείς εδώ! [Σιωπή]

Νεοκλής: Οι καημένοι... [Δακρύζουν τα μάτια του.]

Πανίκος: [Κοιτάζοντας το Νεοκλή] Τι έπαθες; [Βλέποντας τις τοιχογραφίες] Δεν έφυγαν... Μαρτύρησαν δύο φορές.

[Πλησιάζουν μαζί σιωπηλά. Ο μικρός κρατάει το χέρι του μεγάλου. Ο μεγάλος κρατάει το κλάμα του μικρού]

Νεοκλής: Γιατί έχουν τόσες πληγές;

Πανίκος: Γιατί έμειναν μόνοι... [Χρόνος]

Νεοκλής: Και τώρα τι θα γίνει; [Χρόνος] Θα τους αφήσουμε πάλι μόνους;

Πανίκος: Όχι! Τώρα θα τους προστατέψουμε εμείς...

Νεοκλής: Άσπρη μέρα δεν είδαν τα μάτια τους... Τους λυπάμαι...

Πανίκος: Τα βάσανά τους τέλειωσαν τώρα... Θα κλείσουν κι οι πληγές τους...

Νεοκλής: Πρέπει να βρούμε ένα γιατρό για τους άγιους...

Πανίκος: Ξεπέρασαν τόσα βάσανα, δε θα πάθουν τίποτα για λίγες μέρες...

Νεοκλής: [Σε μια κραυγή] Όχι! Τώρα μας έχουν ανάγκη! [Χρόνος] Τώρα που είδαμε πόσο πόνεσαν αυτά τα χρόνια πρέπει να τους βοηθήσουμε!

Πανίκος: Έχεις δίκιο! [Χρόνος] Τώρα είμαστε κι εμείς υπεύθυνοι...

Νεοκλής: Έκρυψαν το Χριστό... Κοίτα! [Ο μικρός δείχνει ένα λευκό σημείο]

Πανίκος: Μα δε βλέπω τίποτα... [Ο μικρός αγγίζει προσεχτικά την τοιχογραφία]

Νεοκλής: [Βγάζοντας ένα κομμάτι μπογιάς] Βλέπεις;

Πανίκος: Αυτοί οι άγιοι είναι θαυματουργοί... Εσύ πώς το ήξερες;

Νεοκλής: Η Προσευχή τους!

Πανίκος: Η προσευχή τους...

Νεοκλής: Θέλουν να ξαναδεί το φως ...

Πανίκος: Αυτό έλεγαν;

Νεοκλής: Τίποτα άλλο! Η μόνη τους παράκληση...

Πανίκος: Πρέπει να βιαστούμε τότε... Πρέπει να ξαναρθούμε...

Νεοκλής: Μπορώ να τους φιλήσω;

Πανίκος: Και βέβαια... [Ο παππούς σηκώνει τον εγγονό του για να φιλήσει τις τοιχογραφίες]

Νεοκλής: Πιο ψηλά! Θέλω να τους φιλήσω το πρόσωπο.

Πανίκος: Δεν κάνει παιδί μου...

Νεοκλής: Μα εκεί είναι η πληγές τους! [Χρόνος] Σε παρακαλώ. [Τον σηκώνει πιο ψηλά και φιλά όλους τους αγίους]


Αφήγηση: Κ. Αντωνίου
Πανίκος: Ν. Λυγερός
Νεοκλής: Μ. Χρίστου



Πάτερ ημών στο Σταυρό
Ν. Λυγερός

Όταν νιώθεις
ταυτόχρονα
τους νεκρούς
και τους αγέννητους
στο ίδιο σημείο
είναι ότι βρίσκεσαι
σε διασταύρωση
και αυτό
αποδεικνύεται
με τον Σταυρό
με τους τρεις αιώνες
και τους δύο
έτσι λόγω
χριστιανοσύνης
λες κι εσύ
τη μόνη προσευχή
που μας έμαθε
ο Χριστός
για να μην ξεχνάμε
την ουσία
και να παλεύουμε
με σεβασμό
στο παρελθόν
για το μέλλον.







Μετά το Πάτερ ημών
Ν. Λυγερός

Μετά το Πάτερ ημών
όπου είχαν σηκωθεί
όλοι οι Καστροπολίτες
άρχισε ο διάλογος
που δεν ήταν παρά
η συνέχεια της Διδαχής
μέσα στο κάστρο
που δεν ξέχασε
ποτέ το ρόλο
του Ελληνισμού
και της Χριστιανοσύνης
ανά τους αιώνες
ενάντια στους βάρβαρους
που πάντα προσπαθούσαν
ν' αντικαταστήσουν
τον ήλιο της Δικαιοσύνης
με την ημισέληνο
του σκοταδισμού
για να μη φαίνεται
το κενό της ύπαρξης
μπροστά στη ζωή
που δημιουργεί
κάθε στιγμή
το μέλλον της ανθρωπιάς.






Σοφία Ντρέκου | Νίκος Λυγερός Λόγοι
Διάλογος, Ποίηση, Βίντεο: www.lygeros.org



H κατεχόμενη Κυθρέα, Λευκωσία

Η Κυθρέα ή Κυθραία ή Τζυρκά (τουρκ: Değirmenlik) είναι κατεχόμενη κωμόπολη της Κύπρου. Αποτελεί ανεξάρτητο δήμο της επαρχίας Λευκωσίας και από το 2005 είναι αδελφοποιημένος με το δήμο Αιγάλεω Αττικής.

Η Κυθρέα βρίσκεται στην περιοχή της Μεσαοριάς, σε απόσταση 12 χιλιομέτρων βορειοανατολικά της Λευκωσίας. Είναι κτισμένη σε υψόμετρο 160 μέτρων στους πρόποδες του όρους Πενταδάκτυλος. 

Προ της εισβολής ήταν χωρισμένη σε έξι ενορίες που περιλάμβαναν τη Χρυσίδα, τον Άγιο Ανδρόνικο, την Αγία Μαρίνα, τη Χαρδακιώτισσα, τον Άγιο Γεώργιο και τη Συρκανιά.
Σημαντικός παράγοντας για την ευημερία της περιοχής ήταν η πηγή του Κεφαλόβρυσου που πηγάζει από τον Πενταδάκτυλο και παλιότερα παρείχε νερό για ύδρευση και άρδευση όχι μόνο στην Κυθρέα αλλά και στα υπόλοιπα χωριά της Μεσαορίας.

Την 14η Αυγούστου 1974, κατά τη διάρκεια της β' φάσης της τουρκικής εισβολής, η Κυθρέα κατελήφθη από τα τουρκικά στρατεύματα. Έκτοτε 48 κάτοικοι της κωμόπολης παραμένουν αγνοούμενοι, ενώ σημαντικές καταστροφές υπέστησαν μεταξύ άλλων οι εκκλησίες της Αγίας Μαρίνας (ναός που είχε ανακαινιστεί το 1934) και του Αγίου Ανδρόνικου. Σήμερα στην Κυθρέα εδρεύει η 14η Τεθωρακισμένη Μεραρχία των τουρκικών δυνάμεων κατοχής. wikipedia.org/wiki/Κυθρέα







Δεν υπάρχουν σχόλια: