24 Σεπ 2014

Το άτοπο του Camus και Παράνομες χειρονομίες. Άκουσες κάτι ή ακόμα νυστάζεις;


Επιμέλεια Σοφία Ντρέκου

Το άτοπο του Camus
Ν. Λυγερός

Το άτοπο του Camus
δεν έχει να κάνει
με το παράλογο
είναι η αρχή
ενός στοχασμού
σε τρία επίπεδα
που συνεχίζει
με την επανάσταση
και καταλήγει
στην αγάπη
αν δεν το είδες
ξαναδίαβασε
τους Δίκαιους
και τον Καλιγούλα
για να δεις
όλα τα όρια
και πώς μπορείς
να τα ξεπεράσεις
πέρα από το θάνατο
της ελευθερίας
της σκέψης.

Ο Αλμπέρ Καμύ (Albert Camus, προφέρεται: [albɛʁ kamy], 7 Νοεμβρίου 1913 - 4 Ιανουαρίου 1960) ήταν Γάλλος φιλόσοφος και συγγραφέας, ιδρυτής του Theatre du Travail (1935), για το οποίο δούλεψε ως σκηνοθέτης, διασκευαστής και ηθοποιός. Χρωστά σχεδόν εξίσου τη φήμη του στα μυθιστορήματά του Ο Ξένος και Η Πανούκλα, στα θεατρικά του έργα Καλλιγούλας και Οι δίκαιοι και τέλος στα φιλοσοφικά του δοκίμια, Ο Μύθος του Σίσυφου και Ο επαναστατημένος άνθρωπος. Τιμήθηκε το 1957 με το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας.

Άκουσες κάτι;
Ν. Λυγερός

Άκουσες κάτι 
ή ακόμα νυστάζεις; 
Μέσα στο σκοτεινό θέατρο 
είδα την παράξενη μουσική 
εκείνη με το τσάι. 
Και το σαμοβάρι 
ακόμα ζεστό 
δεν άδειασε το άρωμα. 
Θυμάσαι τη σκηνή 
αν όχι την παράσταση; 
Όχι, δεν πειράζει 
θα σου τη θυμίσω 
σ' ένα άλλο ποίημα 
δίχως περιορισμούς 
γραμμένο μόνο 
και μόνο για την αγάπη.

Αλμπέρ Καμύ - Οι Δίκαιοι

Το πεντάπρακτο αυτό θεατρικό έργο του μεγαλύτερου Γάλλου συγγραφέα του αιώνα μας και νομπελίστα, Αλμπέρ Καμύ, όπως και το θεατρικό έργο του «Οι Δαιμονισμένοι» (διασκευή του γνωστού ομώνυμου έργου του Ντοστογιέυσκι), έχει ως φόντο τη Ρωσία.

Η ιστορία των δίκαιων εκτυλίσσεται στην Μόσχα του 1906. Ο συγγραφέας εμβαθύνει στα κίνητρα και στις εσωτερικές συγκρούσεις μιας ομάδας επαναστατών, οι οποίοι σχεδιάζουν και πραγματοποιούν μια δολοφονία, προχωρώντας σε μια απαράμιλλη ανατομία της ανθρώπινης ψυχής.

Συγγραφέας: Αλμπέρ Καμύ, Εκδόσεις: Ελεύθερος Τύπος 1999,
Γλώσσα: Ελληνικά, σελ: 75 Αρχεία: oi_dikaioi.pdf

Παράνομες χειρονομίες
Ν. Λυγερός

Όταν ο Καμύ έγραφε για τη Μεσόγειο,
όταν έλεγε για τα χέρια των ανθρώπων
κανείς δεν καταλάβαινε τι εννοούσε.

Έπρεπε να ζήσουμε το άγγιγμα
για να νιώσουμε τη χαρά
της μοιρασιάς του πόνου.

Μόνο μετά, μπορέσαμε να πεθάνουμε
όπως έπρεπε.

Μόνο μετά, ξαναζήσαμε μαζί
με το χάδι και το φιλί.

Αρχείο
ιφιγένεια γεωργιάδου » ‎Sophia Drekou » 19 Μαρτίου στις 6:27 π.μ.
Σοφία ένα σημαντικό σκεπτικό για τα επικοινωνιακά αδιέξοδα...

Δεν υπάρχουν σχόλια: